Podstawowym warunkiem opieki naprzemiennej jest zgoda między rodzicami. I nie chodzi tu o „zgodę na papierze”, tylko o realną umiejętność dogadywania się w sprawach dziecka. Jeśli między rodzicami trwa konflikt, są spory o drobiazgi albo brak jest wzajemnego zaufania, opieka naprzemienna bardzo często kończy się chaosem i stresem – przede wszystkim dla dziecka.

Równie ważne jest to, czy samo dziecko chce takiego rozwiązania. Dzieci, zwłaszcza starsze, mają swoje przyzwyczajenia, szkołę, kolegów i poczucie bezpieczeństwa. Ciągłe „życie na walizkach”, przenoszenie rzeczy między dwoma domami i zmiana otoczenia co kilka dni nie dla każdego dziecka jest komfortowe. Sąd bierze pod uwagę zdanie dziecka, ale przede wszystkim patrzy na to, czy taka forma opieki będzie dla niego stabilna.

Nie można też pominąć kwestii logistyki. Opieka naprzemienna wymaga, aby rodzice mieszkali blisko siebie, mieli zbliżone podejście do wychowania i byli w stanie sprawnie organizować szkołę, zajęcia dodatkowe, leczenie czy codzienne obowiązki. Jeżeli jeden rodzic mieszka daleko, pracuje zmianowo albo nie jest dostępny w kluczowych momentach, w praktyce opieka naprzemienna przestaje działać.

Trzeba jasno powiedzieć: opieka naprzemienna nie jest „lepsza z zasady”. Dla niektórych dzieci może być dobrym rozwiązaniem, ale tylko wtedy, gdy rodzice naprawdę współpracują, dziecko czuje się z tym dobrze, a codzienne funkcjonowanie jest uporządkowane. W przeciwnym razie taka forma opieki może powodować więcej problemów niż korzyści.

Dlatego przy wyborze opieki naprzemiennej warto spojrzeć nie na to, co brzmi sprawiedliwie dla dorosłych, ale na to, co faktycznie będzie dobre dla dziecka. Każda sytuacja jest inna i nie ma jednego rozwiązania, które pasuje do wszystkich rodzin.